Kaarsjes, kadootjes, kerstdiners en een Amaryllis

amaryllis

December, de maand van de donkere avondjes, van de lichtjes, de gezelligheid. Het is af en toe al lekker koud. De dikke slofsokken worden direct aangetrokken als we thuis komen. De kerstboom staat en hebben zelfs al op de schaatsen gestaan. Ik hou van deze tijd. Deze tijd staat voor gezelligheid, familie, aan elkaar denken, warmte zoeken bij elkaar. Deze tijd staat ook voor dingen afronden, het afgelopen jaar overdenken, afsluiten en weer een frisse start tegemoet.

En toch heb ik ook altijd een rare bijsmaak in december. Als de kinderen doorkrijgen dat er kadootjes te halen vallen bij de goedheilig man, dan worden de ogen groot en het verlanglijstje steeds langer. En als we boodschappen doen is het een uitdaging om niet iedere keer weer kruidnoten en chocola in je winkelwagen te hebben. En dan nog bedenken wat je met kerst gaat doen. Wat ga je eten? Het kost energie om het klein te houden en niet te veel rommel in huis te halen. Het kost energie om in deze maand niet teveel kilo’s aan te komen en te zorgen dat iedereen voldoende groente en fruit binnen krijgt.

En ook op het werk heerst een dubbel gevoel. Ik kom veel bij mensen thuis waarbij het financieel niet zo goed lukt en waarbij de familierelaties en netwerk vaak ingewikkeld of niet aanwezig zijn. Het maatschappelijke gevoel dat er gezelligheid moet zijn en er kadootjes in overvloed worden uitgedeeld maakt het verschil voor diegene die niet in de gelegenheid zijn om hieraan mee te doen, des te groter. En ondanks dat er veel initiatieven worden georganiseerd om toch zoveel mensen mee te laten vieren, merk ik dat in deze maand het contrast des te sterker voelbaar is.

Ieder jaar probeer ik iets te verzinnen om in mijn hoofd een brug te leggen tussen te veel en te weinig, tussen gezelligheid en eenzaamheid. Iets om mijn geluk breder te delen dan alleen met mijn gezin. Om de kinderen te leren dat deze tijd niet alleen gaat over eten en krijgen en om ze te leren om zich heen te kijken. Dit jaar heb ik bedacht dat ze op hun eigen verlanglijstje voor Sinterklaas ook iets voor iemand anders moesten zetten. Iemand die een kadootje goed zou kunnen gebruiken, of iemand waar ze graag aan zou willen laten weten dat ze hem/haar erg lief vind. Het hoeft geen bekende te zijn, maar het mag wel.

Gelijk gaan ze aan de slag. Mijn dochter van 7 heeft bedacht dat ze wel iets voor oma wil maken en dat zal ze in de zak stoppen. (Die begint al door te hebben hoe het werkt), mijn zoontje van 4 wil speelgoed aan zijn tante geven. Het hoeft niet nieuw, want hij heeft genoeg wat hij weg kan geven, zegt hij. En mijn zoon van 6 zegt: “Ik wil pleisters geven aan die meneer van het filmpje, omdat hij zoveel ongelukken heeft gehad.” Kort hiervoor heb ik de filmpjes van mijn werk laten zien, waaronder die van Ruwayne (hier terug te kijken: filmpje Ruwayne). Het heeft blijkbaar indruk op hem gemaakt. Ik vond het een heel goed idee. En dan vraagt hij voor wie ik wat op mijn verlanglijstje wil zetten. Daar had ik nog niet over nagedacht. Ik denk even na. Geïnspireerd door zijn goede idee kies ik ervoor om een passend kado voor Arie te zoeken. Ik heb net zijn verhaal op papier gezet en heb veel over hem nagedacht. Hij kan wel wat leuks gebruiken in deze maand.

Bij Ruwayne ben ik langs geweest om de pleisters af te leveren. Om zichzelf nog wat te trakteren heb ik er nog wat extra’s bijgestopt. Hij was er erg blij mee. Een passend kado uitzoeken voor Arie was wat moeilijker. Arie heeft niet veel wat hij echt nodig heeft en ik weet dat ik hem niet blij maak met iets wat hij niet echt nodig heeft. Ik besluit om een simpele kaart te geven en wat geld erbij te doen. Dan kan hij zelf kiezen wat hij ermee gaat doen. Het is lastig om Arie te pakken te krijgen. Even denk ik dat het afgelopen jaar misschien teveel voor hem is geweest. Maar na een aantal keer bellen, belt hij me toch terug. Hij vertelt dat ik de enige ben die hem belt en dat was al meer dan een half jaar geleden. Hij wist even niet meer hoe de telefoon werkte. Ik maak een afspraak om bij hem langs te komen, ik ben erg benieuwd hoe het met hem gaat.

Als ik bij hem ben en hem het kado van de Sint overhandig, krijgt hij de tranen in zijn ogen. Hij kan zich niet meer herinneren wanneer hij voor het laatst een kado van de Sint heeft gehad. En als hij de envelop opent kijkt hij me dankbaar aan. “Ik kan dit heel goed gebruiken” zegt hij. Ergens hoop ik dat Arie deze kerst niet alleen hoeft te zijn, maar ik weet ook wel beter. Arie is eenzaam, maar ook liever alleen. “Ik heb ook wat voor jou” zegt Arie, en hij staat op een loopt naar de kamer naast hem. Hij komt met een mooie Amaryllis, nog in de bol. Hij heeft dezelfde staan.

De Amaryllis staat hier mooi op de vensterbank en langzaam groeit er een mooie bloem aan. Wetende dat Arie dezelfde heeft staan en dat hij zichzelf zou kunnen verwennen met de kleine bijdrage in de envelop geeft mij toch het gevoel dat hij niet helemaal alleen is met de kerst en dat hij een klein beetje kan meegenieten met onze gezelligheid.

Het hele verhaal van Arie kan je hier lezen: Het verhaal van Arie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s